Pozornie

Do wrażliwych

Moi drodzy, podobno świat można zmienić nawet myślą, a co dopiero głośnym jej wykrzyczeniem. Proszę o ten krzyk, zmieniający kawałeczek świata. Nawet nie naszego, a innych, którym próbuję się zamknąć do niego drzwi.
Poprzedni rząd miał być rządem dla zwykłych ludzi, ale im nie ufał. Uznał, a sejm to pochwalił, że sami nie możemy decydować, nawet o tym, komu pomagamy. Pozwala nam być dobrymi, ale kierunek, jaki chcemy nadać naszej dobroci już do nas nie należy.
Ja jestem za biedny i za słaby, by zbawić cały świat, lecz jedno dziecko mogę uratować - stać mnie na to bardziej niż premiera, bo nie mam na głowie całego państwa.
Poniżej wkleiłem apel o zmianę niemądrej ustawy, która odbiorców darów serca czyni anonimowymi i zabiera im osobowość.
Chcę i domagam się, by poszkodowanym przez los przywrócono prawo do istnienia w myślach tych, którzy chcą im pomóc z tym losem walczyć.
I niech tylko mi nie wciska kitu żaden mądrala, że, jak chcę, to mogę zrobić darowiznę, bo wiem, co mogę. A jeszcze bardziej wiem, czego chcę.
Chcę, by posłowie, w trybie pilnym przeczytali poniższy apel i uczynili, co do nich należy.
Was, moich wirtualnych przyjaciół, ale żywych i pięknych ludzi, proszę o dołączenie się do grupy nacisku.
Mam nadzieję, że za taki lobbing ABW, ani CBA nikogo z nas nie aresztuje.
A jeżeli założą nam podsłuchy, tym lepiej. Może przekażą swoim szefom, że ta sprawa to nie przelewki, bo tu chodzi naprawdę o życie, a nie o jakiś spłachetek plaży.

Dołączmy do NIEJ

Przypomnienie

Muszę sobie przypomnieć, że istnieję.
Tak trudno jest zapamiętać siebie. 

List do Nieistniejącej

Kochanie Ty Moje Ogromne!
Z rozpaczą, z płaczem, ze łzami i ze wszystkimi tymi imponderabiliami smutnymi zaklinam Cię: Nigdy nie okaż się tak prawdziwa, jak jesteś wymyślona, nigdy, przenigdy i wcale!
Bo czymże zapełnię przestrzeń mojego tęsknego bloga, tak smutnie zabawnego, że sam się boję czytać i po napisaniu nigdy, przenigdy nie zaglądam po raz wtóry, bo zemdlałbym lub osiwiał, lub wreszcie odrosłyby mi włosy, o czym marzę, lecz już nie pragnę, gdyż nie rozpoznałbym się w lustrze.
Usłyszałem kiedyś o listach sławnych ludzi, które ceny wysokie uzyskują na aukcjach i z powodu , że marny ze mnie pisarczyk, ale cwaniaczek niezgorszy, od zadniej strony do celu dążę, drążąc sentymentalizm niewiast boleśnie, pisząc, łzami nie swymi zakropione, epistoły.
Brak mi już słów na wyrażenie żalu, goryczy, cierpienia i bólu dolegliwego, jak ból zęba, choć nieustannie i z zadęciem należytymi przestawiam je i mieszam aby smutek był tęskny, tęsknota smutna, a żal nieutulony po to, by łzy czytelniczek były prawdziwe.
Bo to są jedyne perły zrodzone przez moje pisaniny.